Η απαγόρευση καπνίσματος στη Νέα Υόρκη μετρά περίπου δέκα χρόνια. Σύμφωνα με μελέτες ο αριθμός καπνιστών στη μεγαλούπολη μειώθηκε όλα αυτά τα χρόνια κατά 30% και υπολογίζεται πως 10000 άνθρωποι λιγότεροι έχασαν τη ζωή τους λόγω της πίστης εφαρμογής του μέτρου.
Ο δήμαρχος της πόλης μάλιστα δήλωσε πρόσφατα πως διόλου επλήγη ο τουρισμός ή τα έσοδα στα διάφορα μαγαζιά λόγω της απαγόρευσης όπως αρχικά είχαν κάποιοι προβλέψει. Όλα αυτά βέβαια συμβαίνουν σε άλλες πόλεις και χώρες πιο…. υπανάπτυκτες, ανελεύθερες και αναχρονιστικές , που οι κάτοικοι δεν είναι τόσο μάγκες και… έλληναραδες ώστε να γράφουν τους νομούς στα παλαιότερα των υποδημάτων τους, επιδεικνύοντας έτσι όχι την επανάσταση προς το κράτος-δυνάστη, άλλα επί της ουσίας αναδεικνύοντας την έλλειψη αγωγής και σεβασμού, κυρίως προς τον εαυτό τους και δευτερευόντως προς τον συνάνθρωπο τους.
Η απαγόρευση του καπνίσματος στην Ελλάδα είναι μεγάλη κωμωδία, για να μην πω τραγωδία , που είναι και η πραγματικότητα. Διάφοροι υπουργοί έχουν προσπαθήσει, έχουν τροποποιήσει, έχουν εξαγγείλει και το αποτέλεσμα είναι στα χαρτιά να μην ισχύει τίποτα. Οι καταστηματάρχες και τα συμφέροντα αντιδρούν , ελεγκτικοί μηχανισμοί δεν υπάρχουν και το κυριότερο ο λαός είναι απείθαρχος… Αυτό όμως εντός συνόρων. Η μαγκιά της φυλής εξαντλείται όταν περάσουμε τα όρια της χώρας. Εκεί… Κότες. Ή για την ακρίβεια… Προηγμένοι. Το πόσο εύκολα μπορεί να προσαρμοστεί και να καμαρώσει κιόλας γι αυτό , στην λογική του να στέκεται έξω από το μπαρ στο κρύο και να καπνίζει ο Έλλην τουρίστας δε λέγεται. Και είναι ο ίδιος που μόλις γυρίσει θα καπνίσει στα μούτρα του αλλού, θα πετάξει το μπουκάλι από το παράθυρο του αυτοκινήτου, το χαρτάκι μετά τα διόδια στο οδόστρωμα, τα σκουπίδια από το μπαλκόνι προσπαθώντας να αποδείξει ότι είναι ο Σπανούλης και συνήθως αποτυγχάνοντες να βρει το στόχο, δηλ τον κάδο απόδημα των.

